مکث در سکوت‌های مشترک

برخی رنج‌ها تنها به یک فرد تعلق ندارند. آن‌ها آرام‌آرام از مرز تجربه‌های شخصی عبور می‌کنند و در حافظه یک خانواده، یک نسل یا حتی یک جامعه ماندگار می‌شوند. آنچه این رنج‌ها را پایدار می‌کند، صرفاً رخدادهای تلخ نیست؛ بلکه سکوتی است که پیرامون آن‌ها شکل می‌گیرد؛ سکوتی که فرصت فهم، گفت‌وگو و معنا بخشیدن را از ما می‌گیرد.

آنچه روایت نمی‌شود، ناپدید نمی‌شود. در انتخاب‌های روزمره، در کیفیت روابط، در احساس تنهایی، در اضطراب‌های بی‌نام و در فاصله‌هایی که میان انسان‌ها ایجاد می‌شود، به زندگی خود ادامه می‌دهد.

روایت کردن، بازگشت به گذشته نیست؛ تلاشی است برای دیدن آنچه دیده نشده، شنیدن آنچه ناگفته مانده و ساختن معنایی تازه از تجربه‌ای که همچنان با ما زندگی می‌کند. گاهی تنها زمانی که تجربه‌ای در حضور دیگری شنیده می‌شود، از سنگینی آن کاسته می‌شود و امکان نگاهی تازه به آن پدید می‌آید.